Lieve mam

Lieve Mam Al mijn leven lang hoor ik dat ik op je lijk. Vroeger vond ik dat uitermate irritant. Nu vind ik ‘t heel fijn, als jouw zussen of oude vriendinnen zeggen: “Wat lijk je toch op je moeder”. Iets van jou leeft in mij door. Dat “iets” is zo veelomvattender, betekenisvoller en dierbaarder geworden […]

Lees verder

Een leven lang mee

Ergens in september ’95 moet t zijn geweest… Ik woonde anti kraak achter t Oosterpark. Na het verbreken van 10 jaar samen, alleen, zwervend van tijdelijk huis naar huis in Amsterdam. Op de Dappermarkt, om de hoek van “zijn” oude huis waar ik ooit ook nog woonde, kocht ik dit broodmes van mijn laatste geld. […]

Lees verder

De dood is niet romantisch

Zij stinkt, reutelt en rochelt. Ze is lelijk en afschrikwekkend. Maar toch…maar toch… De dood legt alle maskers af. Pijnlijk tot het kale bot laat ze alles zien wat anders door de waan van alledag en sociale aangepastheid onzichtbaar en soms stiekem weggemoffeld kan blijven. Afgelopen weken mocht ik vele uren aan t sterfbed van […]

Lees verder

Mijn naam

Mijn naam is Lieke. Mijn naam heeft een verhaal, want waar is mijn naam ontstaan? En wanneer? Hij is me niet door mijn ouders gegeven, die gaven me mijn eerste naam. Mijn naam is een raadsel. Ergens ontstaan op de kleuterschool. Toen kwam ik thuis en zei dat ik voortaan Lieke heette. Volgens mijn moeder […]

Lees verder